Początkowo ośrodek ogrodzony był drewnianym ogrodzeniem i podzielony na dwie kwatery bytowe oraz jedną gospodarczą (z wyodrębnioną izolatką) o łącznej powierzchni 26 hektarów. „Żubrownia” w okresie przedwojennym miała także funkcję ośrodka widokowego, w którym żubry oglądać można było ze znajdującej się na jego terenie wieży widokowej.
Lata powojenne W ośrodku żubry zagościły ponownie po zakończeniu wojny, w roku 1946. Do hodowli trafiły wtedy 2 krowy, 2 cielęta oraz 1 byk. Zwierzętami opiekował się ówcześnie leśniczy inż. Brudziana. W kolejnym roku do ośrodka trafiły kolejne 3 krowy oraz 3 cielaki, natomiast w roku 1948 do hodowli powrócił jej pierwszy mieszkaniec, byk Puk (po pobycie w Berlinie i Wrocławiu przebywał także w Łodzi i Smardzewicach), a także sprowadzona została dodatkowa krowa. Wszystkie zwierzęta pochodziły z Białowieży i reprezentowały linię białowiesko-kaukaską. Pierwsze dwa powojenne żubry urodziły się w ośrodku w roku 1947. W latach 1948–1955 zwierzętami opiekował się leśniczy Marian Kołpowski oraz trzech strażników.