na środku wycinano otwór na głowę z odpowiednio długim rozcięciem z przodu zwanym zanodrzem. Na linii ramion, dla ich wzmocnienia, naszywano dodatkowe kawałki materiału zwane przyramkami. Rękawy koszul były szerokie i suto marszczone w mankietach. Kołnierzyki wiązano czerwoną tasiemką. Koszule zdobiono białym ręcznym haftem płaskim o motywach roślinnych, rozmieszczonym wzdłuż zanodrza, na kołnierzyku i mankietachE. Piskorz-Branekova, Polskie stroje ludowe, cz. 3, Warszawa 2007, s. 208..
Spodnie starszego typu (noszone powszechnie do II połowy XIX wieku) szyto z grubszego płótna konopnego. Nogawki spodni były szerokie, proste, zakończone u dołu mereżką i frędzlami powstałymi poprzez wysnucie nici. Koszule wykładano na spodnie, przepasywano się wąskim skórzanym paskiem, nogawice chowano do cholewek butów. W latach 70. XIX w. rozpowszechniły się spodnie w kroju miejskim, wytwarzane z fabrycznego sukna barwy czarnej lub czarnogranatowej. Pod koniec XIX w. wśród kawalerów ze Szczyrzyca rozpowszechniły się spodnie z białego kupnego drelichu, tzw. dymki. Z przodu miały dwa przypory (podobnie jak w portkach góralskich), szeroką klapę pośrodku, przy krawędziach były skromnie haftowane wąskim ściegiem janina z czerwonych nici.