Powstaje pytanie:Jeśli życie jest tak samo pozbawione sensu, jak śmierć, jeśli wina jest tak wątpliwa, jak i doskonałość, jeśli byt nie ma większego sensu niż niebyt, na czym może człowiek oprzeć męstwo bycia?Jurga, s. 81Tillich stwierdza, iż człowiek i świat są niezbędnie sobie potrzebni, co należy przyjąć za pewnik. Jeśli przyjmie się tę perspektywę, będzie to równoznaczne z odkryciem Boga, oddaniem się wierze absolutnej – miłości do niezrozumiałego, tajemnie znaczącego faktu istnienia. Rozpacz jest doświadczeniem niebytu, które jednak doświadczane jest w bycie, w rzeczywistości. Rozpacz, aby zaistnieć, powstać musi w istniejącym człowieku, a zatem manifestuje się w niej powaga ludzkiego bytu. Człowiek zrozpaczony istnieje, a co więcej: zdaje sobie sprawę co kryje się za zasłonami pozornie dotąd znanej rzeczywistości, zatem przeżywa niebywały rozwój duchowy, a zmagając się z niebytem okazuje swą moc, swoje uczestnictwo w bycie, afirmuje siebie i wszechświat, otrzymuje niezachwianą pewność swojego istnienia, jedyności i niepowtarzalności.Męstwo bycia ma źródło w tym Bogu, który pojawia się wówczas, kiedy Bóg zniknął w lęku przed wątpieniemJurga, s. 82.Jest to męstwo bezwarunkowe, pozwala afirmować boskość człowieka, pomimo zagrożenia śmiercią, bezsensem, a nawet potępieniem.