Kosztował on 28542 talary i „jest to prawdopodobnie ostatni serwis produkowany na tak wielką skalę”.

Za najważniejszy neoklasyczny serwis uważany jest jednak tzw. serwis kurlandzki, powstały ok. 1790, w którym dominują czyste, płynne formy oraz oszczędna dekoracja. Takie stonowane kolory jak szarość oraz łagodny fioletowo-różowy doskonale komponowały się z prostymi, praktycznymi kształtami neoklasycznych serwisów. W 1795 powołano nowy departament, który produkował niedrogie naczynia do codziennego użytku. Okazały się one tak popularne, że w 1818 w Charlottenburgu zbudowano nowy zakład, który zajmował się wyłącznie ich produkcją. Nowi mieszczańscy nabywcy zamiast całych serwisów kupowali pojedyncze puchary i spodki o czysto dekoracyjnym charakterze, stąd m.in. pojawienie się zapożyczonych z Anglii tzw. friendship cups, z romantycznymi inskrypcjami celebrującymi przyjaźń. Konieczność dostosowania się do gustów mieszczańskich klientów prowadziła do rozwinięcia stylu biedermeier.