Zaprojektowana w trzech fazach — przygotowawcze bombardowanie, desant morski i natarcie w głąb lądu — operacja aliancka miała na celu utworzenie „wysuniętej bazy floty” dla Brytyjskiej Floty Pacyfiku w Zatoce Brunei, która zapewniłaby aliantom pełnomorski port, do wykorzystania w późniejszych operacjach. Dalsze cele obejmowały przejęcie ogromnych zapasów ropy i kauczuku dostępnych w tym regionie i ponowne ustanowienie brytyjskiej administracji cywilnej. Zamierzano również zdobyć Labuan, aby kontrolować wejście do Zatoki Brunei i rozwinąć go jako bazę lotniczą. W fazie planowania operacji, poszczególne dowództwa alianckie różniły się w swoich opiniach na temat konieczności zajęcia Borneo, a brytyjski Komitet Szefów Sztabów uważał, że zagospodarowanie tego obszaru zajmie zbyt dużo czasu, aby można było go jeszcze wykorzystać w tej wojnie. Obawiano się również, że odciągnie to Brytyjską Flotę Pacyfiku od głównego teatru działań u wybrzeży Japonii i zamiast tego opowiadali się za utworzeniem bazy floty na Filipinach.