Amerykańskie Kolegium Połączonych Szefów Sztabów zatwierdziło jednak operację, wierząc, że może ona wesprzeć przyszłe operacje w Azji Południowo-Wschodniej.
thumb|Mapa pokazująca ruchy głównych australijskich jednostek piechoty w Borneo Północnym Przygotowując się do lądowań, począwszy od marca, Services Reconnaissance Department (znany również jako Special Operations Australia) rozpoczął operację Agas w Północnym Borneo i operację Semut w Sarawaku; były to tajne operacje mające na celu zebranie informacji wywiadowczych i zorganizowanie lokalnych plemion do przeprowadzenia operacji partyzanckich po głównych lądowaniach. Ostatecznie pięć oddziałów alianckich miało zostać wprowadzonych na Borneo w ramach operacji Agas, podczas gdy cztery zostały rozmieszczone w ramach operacji Semut. Wstępne bombardowanie północnego Borneo przez australijskie i amerykańskie samoloty rozpoczęło się 3 maja, po czym skoncentrowano się na głównych obszarach lądowania 5 czerwca. W międzyczasie trałowce zaczęły oczyszczać linie komunikacyjne dla dużej alianckiej floty wojennej, która została przydzielona do wsparcia operacji. Siły te zostały oznaczone jako Task Force 78.1 i składały się z australijskich i amerykańskich okrętów wojennych pod dowództwem kontradmirała Forresta B. Royala.