Ze wszystkich europejskich gatunków zajęcy ma najdłuższy ogon. Brak jasnych pasów na twarzy, jak u zająca kantabryjskiego.
Zasięg występowania Jest szeroko rozpowszechniony na całym Półwyspie Iberyjskim. Wyjątkiem są Wybrzeże Kantabryjskie i terytoria położone na północ od rzeki Ebro, gdzie zniknął lub jego liczebność spada. Na Majorce został prawdopodobnie introdukowany przez ludzi wieki temu i obecnie jest bardzo rzadki. Niedawno zając iberyjski został introdukowany do Perpignan w południowej Francji do celów łowieckich, gdzie tamtejsza populacja jest stabilna i zwiększa zasięg.
Ekologia Siedlisko Siedlisko wymagane przez zająca iberyjskiego jest niezwykle zmienne, ale generalnie otwarte i mniej więcej płaskie. Żyje zarówno na bagnach (szczególnie obficie występuje w Coto de Doñana), jak i na suchych łąkach, na poziomie morza lub na łąkach w wysokich górach, na równinach zielnych lub pokrytych zaroślami lub niskimi drzewami. Zaskakująco dobrze przystosowuje się do wpływu człowieka na środowisko, do tego stopnia, że nierzadko można go spotkać na polach zbóż, w sadach, gajach oliwnych czy winnicach.