ogólnie najbardziej rozpoznawalny charakter jest reprezentowany przez spójny biały obszar na brzuchu, który u zająca apenińskiego sięga do zewnętrznej strony tylnych nóg i z tego powodu jest również określany we włoskiej gwarze myśliwskiej mianem zająca półksiężyca. U zająca apenińskiego uda i zad są czerwono-ochrowo-brązowe, gdy u zająca szaraka te części ciała są szarawo-brązowe. Kark i grzbietowa część szyi są antracytowo-szare, w przeciwieństwie do zająca szaraka, u którego są czerwonobrązowe, z wyjątkiem najmłodszych osobników.
Zasięg występowania Do lat trzydziestych XX wieku gatunek ten rozprzestrzeniał się praktycznie w sposób ciągły w środkowo-południowych Włoszech, począwszy od wyspy Elba, na Sycylii, a także na Korsyce. Po wprowadzeniu w celach łowieckich zająca szaraka na większą część półwyspu, populacja tego gatunku uległa znacznej fragmentacji, z izolowanymi populacjami w różnych niegdyś skolonizowanych regionach i ciągłym występowaniem jedynie w środowiskach wyspiarskich, gdzie kongener nie zdążył przybyć.