Stamtąd zespoły SOG-u były wysyłane do Laosu w celu rozpoznania i zbierania informacji wywiadowczych na temat systemu logistycznego komunistów znanego na południu jako Szlak Ho Chi Minha, a przez żołnierzy Wietnamu Północnego jako „Strategiczny Szlak Zaopatrzeniowy Truong Son”.
thumb|left|Schemat Bazy Bojowej Khe Sanh Marino stwierdził, że „do 1966 roku Westmoreland zaczął rozważać Khe Sanh jako część większej strategii”. Mając na celu uzyskanie ostatecznej zgody na marsz przez terytorium Laosu w celu przecięcia Szlaku Ho Chi Minha, uznał, że „absolutnie konieczne jest utrzymanie bazy”. Wydał rozkaz, aby amerykańscy Marines zajęli pozycje wokół Khe Sanh. Dowództwo Pomocy Wojskowej w Wietnamie rozpoczęło wówczas planowanie inwazji na Laos, a w październiku ukończono budowę lotniska w Khe Sanh.
Obóz na płaskowyżu był na stałe obsadzony przez amerykańskich Marines od 1967 roku, kiedy to utworzyli oni placówkę obok pasa startowego. Baza ta miała służyć jako zachodnia kotwica sił Korpusu Piechoty Morskiej, który przejął taktyczną odpowiedzialność za pięć najbardziej wysuniętych na północ prowincji Wietnamu Południowego, znanych jako I Korpus. System obronny Marines rozciągał się na południe od strefy zdemilitaryzowanej od wybrzeża, wzdłuż autostrady nr 9, do Khe Sanh.