W pierwszych tygodniach wojny i okupacji niemieckie służby bezpieczeństwa korzystały z tzw. Sonderfahndungsliste („Specjalna lista poszukiwań dla Polski”) oraz innych list proskrypcyjnych. Oryginał Sonderfahndungsliste nie zachował się. W polskiej literaturze przedmiotu przez długi czas pokutowało przekonanie, że lista proskrypcyjna, którą przygotowano przed rozpoczęciem wojny, nosiła nazwę Sonderfahndungsbuch Polen („Specjalna księga gończa dla Polski”). W rzeczywistości dokument o tej nazwie, który odnaleziono po wojnie – zawierający nazwiska 8368 obywateli polskich, którzy mieli być aresztowani przez hitlerowskie służby – został wydany najprawdopodobniej dopiero w grudniu 1939 roku.
5 lipca 1939 roku, na krótko przed swoim letnim urlopem, Heydrich wezwał na naradę przedstawicieli Głównego Urzędu Policji Bezpieczeństwa (Hauptamt Sicherheitspolizei): SS-Brigadeführera Wernera Besta i SS-Oberführera Heinricha Müllera, oraz przedstawicieli SD-Hauptamt: SS-Brigadeführera Heinza Josta, SS-Sturmbannführera Waltera Schellenberga, SS-Sturmbannführera Helmuta Knochena i SS-Hauptsturmführera . Przedmiotem rozmowy były „najistotniejsze sprawy dotyczące wszystkich urzędów”, związane ze zbliżającą się inwazją i planowanym utworzeniem grup operacyjnych SD i Sicherheitspolizei (Einsatzgruppen Sipo und SD).