Historia badań nad pelagrą Pierwszy opis pelagry sporządził w 1735 roku Gaspar Casal, który zaobserwował ją u ubogich chłopów z Asturii i powiązał z dietą opartą na kukurydzy i ubogą w mięso. Nazwał chorobę mal de la rosa ze względu na charakterystyczne zmiany skórne. Jego opis upowszechnił Juan Sevillano w 1762 roku. W 1755 roku François Thieri opublikował pierwszy traktat o pelagrze, a jeden z objawów nazwano „objawem Casala”. W 1771 roku Francesco Frapolli wprowadził nazwę pellagra (od wł. pella agra – „szorstka skóra”). Choroba szerzyła się ponad sto lat, szczególnie w Lombardii, gdzie w 1862 roku odnotowano 39 tys. przypadków wśród 2,5 mln mieszkańców; określano ją również jako „rumień lombardzki”.
W 1810 roku Giovanni Battista Marzari wysunął hipotezę o braku istotnego składnika w kukurydzy, która jednak nie została przyjęta. Pod koniec XIX wieku przeważała teoria infekcyjna. Cesare Lombroso obwiniał toksynę grzyba Sporisorium maidis, a Louis Sambon – meszki Simulium reptans, choć sam później podważył tę tezę, wskazując na przypadki pelagry w rejonach wolnych od owadów.