W 1892 roku William Osler powiązał chorobę z nadmiernym spożyciem kukurydzy, zwłaszcza zepsutej lub sfermentowanej.
W 1909 roku Claude Hervey Lavinder, zakładając zakaźną etiologię pelagry, przeprowadził eksperymenty na zwierzętach, podając im krew i ekstrakty od chorych, jednak nie uzyskał efektu zakażenia. Badania te zapoczątkowały szersze prace, które ostatecznie podważyły teorię infekcyjną. Kazimierz Funk zaliczył pelagrę do chorób niedoborowych i wprowadził termin „witamina”, który upowszechnił się w 1912 roku. Teoria ta zyskała poparcie m.in. Amerykańskiego Towarzystwa Klinicznego i Klimatologicznego. W tym samym roku Stewart Ralph Roberts opublikował książkę Pellagra: History, Distribution, Diagnosis, Prognosis, Treatment, Etiology, w której podkreślał, że skuteczne leczenie pelagry wymaga zrównoważonej diety zawierającej mleko, jaja, mięso, owoce i warzywa.