thumb|Joseph Goldberger Przełom w badaniach nad pelagrą przyniósł Joseph Goldberger, specjalista chorób zakaźnych, który w 1914 roku objął kierownictwo National Association for the Study of Pellagra. Wraz z Edgarem Sydenstrickerem sformułował teorię, że choroba wynika z niedoborowej diety ubogich mieszkańców południowych stanów USA, co spotkało się z oporem władz. W badaniach terenowych Goldberger zauważył, że pelagra nie występuje u osób odżywiających się lepiej, mimo kontaktu z chorymi. W szpitalach i sierocińcach dzieci karmione mlekiem były zdrowe, podobnie jak pensjonariusze Georgia State Sanitarium otrzymujący mleko. Ustąpienie pelagry po poprawie diety i jej powrót po ograniczeniu wsparcia potwierdziły jego hipotezę. W 1915 roku Goldberger przeprowadził eksperyment w Rankin Prison Farm w Missisipi, gdzie pelagra wcześniej nie występowała. Dwunastu więźniów poddano ośmiomiesięcznej diecie ubogiej w składniki odżywcze, u sześciu z nich rozwinęła się ciężka postać pelagry. Mimo jednoznacznych wyników, Goldberger nie przekonał zwolenników teorii zakaźnej. W kolejnym etapie sam oraz jego żona i współpracownicy przyjmowali krew i produkty biologiczne chorych (odchody, mocz, łuski skóry), nie rozwijając objawów choroby.