Krytycy twierdzili jednak, że mogli być odporni na zakażenie.

W 1916 roku Russell Henry Chittenden i Frank Pell Underhill wywołali u psów niedożywienie jakościowe dietą opartą na krakersach, gotowanym groszku i oleju z nasion bawełny. Zwierzęta rozwijały objawy przypominające pelagrę, określane jako „czarny język”, występujący epidemicznie na terenach dotkniętych pelagrą. Sekcje wykazały zbieżność zmian z przypadkami ludzkimi. Podawanie drożdży poprawiało stan zdrowia psów, co wskazywało na obecność w nich substancji zapobiegającej chorobie. Od 1926 roku drożdże skutecznie stosowano u ludzi, zwłaszcza wśród ubogich. Również ekstrakty z wątroby prowadziły do szybkiego wyleczenia zarówno psów, jak i ludzi. Był to ostatni ważny wkład Josepha Goldbergera w badania nad pelagrą.

W 1937 roku Conrad Elvehjem i jego współpracownicy dowiedli, że „czarny język” u zwierząt wynika z niedoboru kwasu nikotynowego;