Należąc do torbaczy, nie wszystkie dydelfowate mają torby lęgowe (marsupium). Niektórzy mniejsi przedstawiciele rodziny są ich pozbawieni, czego przykładem monodelfy. Nie zalicza się tutaj wydrówka rudawa. Samica posiada bowiem na brzuchu torbę lęgową otwieraną do tyłu. Dydelfowate mają zazwyczaj nieparzystą liczbę sutków. Większość z nich leży bowiem w rządkach po lewej i prawej stronie ciała. Towarzyszy im ponadto jeden umieszczony pośrodkowo. Dotyczy to również wydrówki rudawej posiadającej od 9 do 11 sutków.

Ciało wieńczy gruby ogon o długości jakichś 19/20 długości głowy i tułowia. Porasta go gęste futro sięgające połowy proksymalnej długości tegoż ogona. Dystalna jego część jest naga, jak to ma miejsce u wielu innych dydelfowatych, także tych stroniących od wody. Zabarwiona jest brązowo bądź czarno w 3/4 do 4/5 długości, po czym na samym końcu znajduje się barwa biała czy bladożółtawa.

Odnotowano lokalną zmienność ubarwienia, a także zmienność osobniczą zależną również od diety i warunków środowiska życia zwierzęcia.

Ciało wydrówki opiera się na krótkich, korpulentnych kończynach, podobnie jak u L. massoia.