Walerian Czuma postanowił bowiem oprzeć polską obronę na zwartej zabudowie miejskiej, rezygnując z obsadzania zewnętrznego pierścienia dawnej carskiej twierdzy.
Wraz z krzepnięciem polskiej obrony i odparciem pierwszego niemieckiego szturmu obrońcy zintensyfikowali jednak działania na zachodnim przedpolu Warszawy. 9 września dowódca odcinka „Warszawa-Zachód” płk Marian Porwit rozkazał intensywnie patrolować przedpole i wysunąć silne czaty na linię Siekierki–Czerniaków–Królikarnia–Wyględów–Rakowiec–Szczęśliwice–Czyste–Górce. Z kolei 21 września Dowództwo Obrony Warszawy podjęło decyzję o rozszerzeniu zachodniego przedmościa poprzez zorganizowanie na przedpolu wysuniętej linii obrony, opartej m.in. o stare carskie forty. Poszczególne placówki były obsadzane przez silne ośrodki batalionowe. Płk Porwit liczył, że w ten sposób, w momencie rozpoczęcia szturmu generalnego, zmusi Niemców do wcześniejszego rozwinięcia sił i będzie w stanie określić główne kierunki ich natarcia.