pierwszym był Czas fantastyki (1990). W Małpach... znalazły się w większości nowe teksty, a także kilka starszych, niepublikowanych jednak w Czasie fantastyki. Sedeńko ocenia, że „Małpy Pana Boga pokazują Parowskiego jako wyśmienitego krytyka, czułego na dygresje i aluzje w omawianym utworze, potrafiącego dostrzec dzieło w kulturowym kontekście. Parowski wyłania się z nich też jako wytrawny czytelnik, oczytany nie tylko w fantastyce, a może nawet przede wszystkim w mainstreamie, czym wyróżnia się z tłumu recenzentów fantastycznych.” Książkę uznał za „arcyciekawy... zapis pewnego zamkniętego już rozdziału, trzydziestu ostatnich lat polskiej fantastyki”.
W 2013 dla fanzinu „Esensja” tom zrecenzował Paweł Micnas. Recenzent zwrócił uwagę, że większość polemik w książce dotyczy polemik wewnątrz środowiska fantastów polskich, a tylko mniejszość to polemiki „z salonem”. Samą książkę uznał wartą „gorącego polecenia”, pisząc, że zawarte w niej teksty „ukazują nie tylko Parowskiego jako świetnego krytyka, erudytę i błyskotliwego polemistę, ale także zmuszają do głębszej refleksji nad fantastyką i nad zmianami, jakim była poddawana na skutek środowiskowych animozji i zewnętrznych sztormów politycznych”.