Kolejny utwór pt. Za szkłem rozpoczyna się opisem ogórków w kuchni, a kończy zapisem doświadczeń młodzieńczej inicjacji w dojrzałość i świat z jego pięknem i cierpieniem.
Czas tak cierpliwie znosi to wizja życia ludzkiego i Ziemi, w której Czas „cierpliwie znosi” życie, zanieczyszczające świat. Wiersz ten jest dyskursem o ludzkiej wolności związanej z grzechem i przemijaniem.
Ostatni wiersz trzeciej części pt. Powiedz, że wkrótce ma formę vilanelli i cechy solilokwium, odnosi się do mającej kiedyś nadejść śmierci.
IV część Wiersz pt. Płakała w nocy, ale nie jej płacz go zbudził w formie vilanelli otwiera ostatnią część tomu; został zadedykowany żonie poety i ukazuje tragiczne poczucie samotności bliskich sobie ludzi. Po tym utworze następuje cykl utworów Piosenki, nie śpiewane Żonie: (wyłącznie z małodusznego braku wiary we własne możliwości wokalne), pozornie niepoważnych, komunikujących jednak metaforycznie wątki związane z chorobą. Znalazły się tamże: madrygał (Madrygał probabilistyczny), aria (Aria: Awaria), blues (Blues przy odgarnianiu śniegu ze ścieżki przed domem), alba (Alba lodówkowa) i serenada (Serenada, szeptana do ucha przy wtórze szmeru klimatyzatora). Część utworów ma charakter liryki miłosnej – np. w Albie lodówkowej znalazło się autoironiczne wyznanie miłości.