Naczynia te zdobiono, odciskając na niewypalonej glinie wzór sznura (jōmon) i stąd okres neolitu jest nazywany w Japonii Jōmon (13500–500 p.n.e.), czyli [kulturą] wzoru sznurowego. Te najwcześniejsze naczynia były formowane ręcznie, najczęściej metodą spiralną, tj. wykorzystującą wałeczki gliny. Ich czerep był zazwyczaj czerwony, rzadziej szary lub czarny, przy czym wypalane w temperaturze prawdopodobnie nie większej niż 500 do 600℃ nie były zbyt trwałe. Obecnie wiadomo, że tylko część ceramiki okresu Jōmon zdobiono wzorem sznurowym (odciskano też wzory z bambusa i gałęzi) i w dodatku nie przez cały długi okres neolitu. W środkowym okresie Jōmon (3650–2500 p.n.e.) pojawiły się naczynia o dynamicznych kształtach i bogatej ornamentacji. Stosowano karbowania i wymyślne formy na krawędziach wylewu, wzory nakładane wstęgowo, zdobienia aplikowane i stempelkowe. Prawdopodobnie najsłynniejszym przykładem tej ceramiki są tzw. „płomienne naczynia” (Kaen-doki) (zobacz ilustracja). Słynne są również tworzone przez cały okres Jōmon ceramiczne figurki Dogū (zobacz ilustracja), związane z kultem płodności.