Ceramika epoki Yayoi (300 p.n.e.–300 n.e.) wykazuje wpływy koreańskie, co wiąże się z napływem nowych fal migracyjnych z kontynentu. Naczynia są znacznie bardziej dopracowane, o symetrycznych kształtach, pozbawione nadmiaru ozdób i generalnie wzoru sznurowego. Były one znacznie bardziej funkcjonalne niż te z okresu poprzedniego i wykonywane głównie przez wykwalifikowanych rzemieślników, początkowo imigrantów z kontynentu. Dla ceramiki okresu Kofun (300–538) charakterystyczne są ustawiane wokół kurhanów (kofun) figurki grobowe haniwa, ze względu na swoją szczegółowość stanowiące cenne źródło informacji o społeczeństwie i kulturze epoki. Od IV wieku wyrabiano dość nietrwałe, bo wypalane w temperaturze do 800℃, niezdobione naczynia w kolorze czerwonym, zwane hajiki. Początkowo służyły one zarówno do użytku codziennego, jak i jako dary grobowe, ale od V wieku w charakterze naczyń rytualnych zaczęto używać ceramiki sueki (dosł. naczynia ofiarowane), której technologia wytwarzania została zapożyczona z Korei. Sueki była najwcześniejszą formą kamionki produkowaną w Japonii, której produkcja była możliwa dzięki jednokomorowym piecom (anagama) w tunelach w zboczach wzgórz pozwalającym na wypalanie ceramiki w temperaturze 1200 do 1300℃. Była to też pierwsza japońska ceramika wytwarzana z użyciem koła garncarskiego.