Należy wspomnieć, że nastąpiła tu modyfikacja znaczenia określenia Mahdī – chodziło przede wszystkim o przeciwstawienie nowego przywódcy Ummajadom, jako słusznie prowadzonego przez Boga. Jest to zatem rozumienie sprzeczne z tezą Abd Allāha Ibn Saby (saba‘ijja), który twierdził, że ‘Alī nie umarł i kiedyś powróci, aby przejąć władzę. Według koncepcji Al-Mukhtāra, Mahdī to osoba żyjąca uznana za przywódcę gminy, której przybycia się oczekuje, ten który rzeczywiście ma objąć władzę.
W 686/7 roku powstanie zostało stłumione, a Al-Mukhtār zginął w czasie walk o Al-Kūfę. Napastnicy dokonali krwawej zemsty na obrońcach miasta, w szczególności na ludności mawālī. Mimo wielu podjętych prób, nigdy nie udało się namówić Muḥammada Ibn al-Ḥanafijjā do objęcia przywództwa wśród szyitów. Ten nie tylko odrzucił tytuł imama i Mahdīego, ale też potępił rewoltę, a w 692 roku złożył hołd kalifowi umajjadzkiemu ‘Abd al-Malikowi. W roku 700 zmarł w Medynie.