W „Instrukcji dotyczącej polskiego sposobu prowadzenia wojny” (Merkblatt über Eigenarten der polnischen Kriegsführung), którą Wydział Obce Armie Wschód wydał 1 lipca 1939 roku, zostały zawarte m.in. ostrzeżenia, że Polacy są „fanatycznie podburzeni” (za co „z reguły odpowiedzialne jest duchowieństwo katolickie”), „uprzejme traktowanie szybko zostanie uznane za wyraz słabości”, a Żydzi „widzą w Niemcach swoich osobistych wrogów, ale za pieniądze są zdolni do wszystkiego”. Ten sam dokument ostrzegał również przed możliwymi aktami sabotażu, w tym niszczeniem i zatruwaniem zapasów żywności. W instrukcji wydanej przez Oberkommando der Wehrmacht, którą w ostatnich dniach sierpnia 1939 roku rozesłano do jednostek szczebla dywizji, zawarto ostrzeżenie, iż „okrucieństwo, brutalność, podstęp i kłamstwo to metody walki, które wzburzony Polak stosuje zamiast spokojnej siły”. Z kolei w zarządzeniu specjalnym dowództwa 8 Armii dla służb tyłowych z 24 sierpnia 1939 roku znalazło się zalecenie, by nie ufać Polakom i Żydom zamieszkującym na pobitych terenach, lecz widzieć w nich wrogów i stosownie do tego traktować.