Kate nie we wszystkim im się podporządkowywała, wykazując większą ochotę do zabaw w ogrodzie i zainteresowanie przyrodą; jednocześnie ujawniała opiekuńczość wobec zwierząt, a przede wszystkim chorowitego rodzeństwa (wielu członków rodziny cierpiało na gruźlicę, na którą zmarło sześcioro z jej rodzeństwa). Ze śmiercią ojca w 1873 materialne położenie rodziny radykalnie się pogorszyło.
W poszukiwaniu zawodu odpowiadającego jej charakterowi i zgodnego ze społeczną akceptacją Kate Marsden podjęła w 1877 szkolenie jako pielęgniarka w szpitalu w Tottenhamie (obecnie The Prince of Wales‘s General Hospital). Był on prowadzony przez protestancko-ewangelickie zgromadzenie diakonis – będących przede wszystkim misjonarkami, a pielęgniarkami i pracownicami społecznymi w drugiej kolejności – ale mało prawdopodobne jest, by Kate Marsden została diakonisą. Praktyczna nauka opieki medycznej stała na równi z praktykami religijnymi: „Śpiewanie hymnów i studiowanie Pisma Świętego należało do codzienności szpitalnych oddziałów, a pacjentów odsuwano od rozmyślań o chorobie poprzez czytanie Biblii i celebrowanie nabożeństw ogłaszanych od hoc”.