Bezpośrednimi przodkami współczesnej rodziny skrzypiec są według Józefa Reissa włoskie viole i liry (da braccio i da gamba) oraz polskie skrzypce (którymi według Zdzisława Szulca były prawdopodobnie czterostrunowe gęśle); według amerykańskiego muzykologa – średniowieczna rebec, renesansowa fidel oraz włoska rodzina wczesnobarokowych lir. Sachs wskazuje na rebec i fidele, przy czym rodziną skrzypiec, a raczej ich pierwotną, przejściową formą nazywa renesansowe viole włoskie. Wszystkie były budowane według rejestrów wokalnych, w strojach sopranowym (dyszkantowym), altowym, tenorowym oraz basowym, ale różniły się szczegółami konstrukcyjnymi. Wczesne instrumenty z rodziny skrzypiec miały cechy form przejściowych. Dopiero w wiekach kolejnych nadano im homogenicznej konstrukcji. Od polskich skrzypiec znana współcześnie rodzina przejęła pozbawiony progów gryf oraz strój kwintowy, od włoskich viol – konstrukcję i formę korpusu rezonansowego oraz przyciskową technikę skracania strun. Na początku XVI wieku we Włoszech terminem viola określano różnogabarytowe lutnie smyczkowe. Rozróżnienie pojawiło się dopiero około połowy XVI wieku, m.in. w publikacjach Silvestra Ganassiego i Philiberta Jambe’a de Fera.