Nowymi terminami były viola da braccio (dla różnych rodzajów viol, na których grano techniką ramieniową) oraz viola da gamba (dla różnych rodzajów viol, na których grano techniką kolanową). Włoski termin violone dotyczył początkowo, w XV wieku, całej rodziny skrzypiec obejmującej instrumenty w stroju sopranowym, altowym i tenorowym czy tenorowo-basowym. Dopiero z początkiem wieku XVII zarezerwowany został dla viol basowych – bezpośrednich przodków kontrabasu, który zilustrowany został przez Praetoriusa w traktacie z 1619.
Jednym z najstarszych źródeł ikonograficznych jest wizerunek rodziny skrzypiec na drzeworycie z wyklejki traktatu Symphonia Platonis cum Aristotele et Galeni cum Hippocrate Hippocratica philosophia ejusdem (1516) . Ilustracja przedstawiają muzyków grających na dawnych instrumentach z rodziny skrzypiec, które były formami przejściowymi między wcześniejszymi fidelami oraz późniejszymi violami. Jeden z muzyków gra na violi sopranowej w pozycji ramieniowej, pozostali – na violach altowej, tenorowej i basowej w pozycjach kolanowych. W 1529 Martin Agricola przedstawił rodzinę violi i rebec w traktacie Musica instrumentalis deudsch. Z lat 1535–1536 pochodzi fresk Muzykujące anioły Gaudenzia Ferrariego, namalowany na sklepieniu kopuły w Saronno.