Czterech z kilkunastu aniołów gra tu na instrumentach z rodziny skrzypiec. Jeden na lirze da braccio (widocznej od tyłu, z fantazyjnie rzeźbionym korpusem i deską kołkową), dwa na sopranowej (dyszkantowej) i altowo-tenorowej violach da braccio i jeden na violi da gamba. Inny, przypisywany fresk z datowany jest na około 1536. Przedstawia on kwartet violonistów grających na violi sopranowej, dwóch tenorowych oraz basowej. Nieco młodsze, datowane na około 1581 są dwa obrazy na których kapela smyczkowa złożona ze skrzypka, altwiolisty i wiolonczelisty przygrywa uczestnikom zabawy. Obrazy znajdują się w w Rennes oraz we dworze w Penshurst.
Jeszcze do połowy XVI wieku większą część instrumentarium kapel dworskich i innych zespołów muzycznych stanowiły aerofony. Chordofony, a zwłaszcza instrumenty z rodziny skrzypiec były w zdecydowanej mniejszości. Wraz z rozrastaniem się obsady wokalnej dzieł muzycznych powiększało się instrumentarium, rozszerzał ambitus i narastała potrzeba unifikowania grup instrumentów według ich barw. Według Sachsa pierwszą, klasyczną orkiestrę smyczkową założył włoski muzyk Baltazar de Beaujoyeulx (1535–1587) we Francji. Zespół przygrywał do dworskich baletów ballet de cour.