W getcie brakowało również żywności i opału, utrudniony był również dostęp do opieki medycznej, w związku z czym szerzyły się choroby.

Żydzi wykorzystywani byli do pracy przymusowej m.in. w gospodarstwach rolnych przekazanych Niemcom oraz w warsztatach kolejowych, przy kopaniu rowów oraz przy pracach budowlanych. Żydów zmuszano także do prac porządkowych oraz sprzątania m.in. posterunku żandarmerii. W kwietniu 1941 roku około 100 więźniów getta zostało wysłanych do obozu pracy Hardt w Wąsowie i zmuszani byli do pracy przy budowie autostrady z Frankfurtu nad Odrą do Poznania. We wrześniu 1941 roku rozpoczęto deportacje więźniów getta do innych obozów pracy w okolicach Poznania.

Likwidacja getta 19 lutego 1942 roku niemiecka administracja getta zażądała od więźniów getta podatku pogłównego w wysokości 8 Reichsmarek za osobę. 1 marca 1942 roku, w dniu święta Purim, Żydów pozostających w getcie (głównie starców, kobiety i dzieci) poinformowano o tym, że następnego dnia mają zostać deportowani do Besarabii.