Żołnierz wykonuje jeszcze jeden krok w miejscu, następnie rozpoczyna marsz na wprost.
Kroki musztry stosowane wcześniej w Wojsku Polskim Krok równy Stosowanie kroku równego przewidywał regulamin musztry SZ PRL z 1977. Należało go stosować podczas uroczystości wojskowych i pełnienia wart na posterunkach honorowych. Pojedynczego żołnierza obowiązuje ten krok w czasie podchodzenia do przełożonego, oddawania honorów w marszu w rejonie zakwaterowania jednostki i występowania z szyku. Cechowała go sprężystość i lekkie przybicie stopy. Pozostałe cechy zbliżone kroku defiladowego. Jego długość wynosiła 50–70 cm, a tempo marszu – 116 kroków na minutę. Przejście z kroku zwykłego do równego odbywało się na komendę „równy – krok”.
Krok równy (obok kroku dowolnego) wymieniał także Regulamin piechoty. Część I. Musztra z 1921. Stosowano go w pododdziałach zwartych, na dobrych drogach, celem podniesienia sprawności oddziału, podczas przemarszu przez miasta i podczas defilady. Na komendę „równy krok – (oddział) – marsz” żołnierz stawiał swobodnie lewą nogę 75 cm przed prawą, którą to podnosił poczynając od pięty;