ciężar ciała przenosił na nogę stojącą na ziemi. Następnie wykonywał podobny ruch prawą. Głowa i górna część ciała pozostawała w postawie zasadniczej. Ruch rąk niewymuszony, kierunek marszu prostopadły do linii ramion. Tempo –114 kroków na minutę. Nie należało podnosić nogi zbyt wysoko, ani jej wyprężać przy stawianiu stopy na ziemię lub stawiać ją z przesadną siłą.
Krok równy (obok kroku dowolnego) wymienia wprowadzony w Polskich Siłach Zbrojnych 29 października 1941 rozkazem Naczelnego Wodza gen. broni Władysława Sikorskiego regulamin piechoty (cz. IIa –musztra). Maszerując krokiem równym żołnierz podawał ciężar ciała wprzód, wykraczał lewą nogą wprzód, podnosząc ją z ziemi, poczynając od pięty, z równoczesnym ugięciem nogi w kolanie o tyle, by stopę skierowaną palcami ku ziemi i nieco na zewnątrz można było przesunąć wprzód tuż nad ziemią; wysuwając w ten sposób nogę wprzód na regulaminową długość kroku, prostował ją w kolanie i stawiał na ziemi [...]. Ruch rąk w czasie marszu miarowy, wprzód na wysokość pasa przed środek ciała, w tył swobodnie. Długość kroku wynosiła 75 cm, a tempo marszu 118 kroków na minutę.