Anami Korechika, szedł na Changsha z 120 tys. żołnierzy, wspieranych w dobrze nawodnionym terenie 20 statkami i dwoma setkami motorówek. Z powodu przebazowania lotnictwa japońskiego poza Chiny, wojska te miały tylko 100 samolotów. Generał Xue, otrzymał od wywiadu ostrzeżenie o nadciągającym uderzeniu. W porozumieniu z centralą, wybudował on szereg linii obronnych i punktów oporu. Miały one być przeznaczane do stopniowego wycofywania. Przemieścił on większość swoich wojsk, w sile 30 dywizji w obszar pomiędzy Bingjiangiem, Liuyangiem i Zhuzhou. Miały one tam oczekiwać na rozkaz atakowania z flanki. Zamierzano wciągnąć japońskie kolumny w obszar na zachodnim brzegu rzeki Laodao.
Przebieg walk 6 września wydzielone oddziały japońskiej 6.Dywizji poprowadziły wypad w kierunku Dayunshanu. Celem ataku było odwrócenie uwagi od prawdziwego kierunku natarcia. Główne uderzenie ruszyło o świcie 17 września. Cztery kolumny IJA sprawnie przeprawiły się przez rzekę Xinqang pod Kangko, Xilufangiem, Dongxijie i Xingjiangshi. Xue Yue wydał rozkaz 4.Korpusowi Ou Zhena by przeciwstawił się nieprzyjacielowi stosując "metodę składającego się wachlarza", wycofując się powoli w kierunku rzeki Miluo. Japończycy osiągnęli jej nurt 19 września. Forsowanie rzeki odbyło się pod silnym ogniem kontratakujących 9 dywizji ANR i spowodowało duże straty.