Ekonomista Alec Nove definiował własność społeczną jako formę autonomicznej własności publicznej, rozróżniając ją od własności państwowej i przedsiębiorstw kierowanych przez państwo. W jego koncepcji możliwe jest współistnienie obu form w ramach tzw. realnego socjalizmu.

Własność publiczna była przedmiotem zainteresowania neoklasycznych socjalistów w trakcie międzywojennej debaty o kalkulacji ekonomicznej – m.in. Oskara Langego, Freda Taylora, Abby Lernera i Maurice’a Dobba. W drugiej połowie XX wieku ekonomiści tacy jak John Roemer i Pranab Bardhan argumentowali, że własność publiczna, rozumiana jako równomierna dystrybucja zysków z przedsiębiorstw, nie wymaga bezpośredniego zarządzania przez państwo, a może być realizowana przez niezależne podmioty publiczne.

Ekonomista David McMullen promuje zdecentralizowany socjalizm nierynkowy oparty na własności społecznej środków produkcji. W jego propozycji tytuły własności zostałyby zastąpione przez „prawa użytkowania”, a wymiana dóbr kapitałowych odbywałaby się w ramach wewnętrznych transferów zasobów, z zachowaniem zdecentralizowanego systemu cenowego.