Okupacja niemiecka Po wybuchu II wojny światowej Gallimard wraz z rodziną i przyjaciółmi schronił się na południu Francji, w Villalier, u pisarza Joë Bousqueta. Do Paryża wrócił dopiero po zawieszeniu broni w 1940 rokuAngie David, Dominique Aury. La vie secrète de l’auteur d’Histoire d’O, Paryż, Éditions Léo Scheer, 2006.. Aby przypodobać się nazistomGaspard Dhellemmes, „Grasset, portrait hors cadre”, Vanity Fair, nr 59, lipiec 2018, s. 98–105., oddał kierownictwo NRF pisarzowi Pierre’owi Drieu la Rochelle’owi, a w zamian za przydziały papieru zgodził się na autocenzurę.
Postawa wydawcy wobec okupanta była jednak niejednoznaczna. Z jednej strony w jego biurze odbywały się tajne spotkania redakcji antynazistowskiego konspiracyjnego pisma Les Lettres françaises, założonego przez Jacques’a Decoura i Jeana Paulhana, członków podziemnego Comité national des écrivains. Z drugiej strony, aby nie narazić się Niemcom, wydawał przekłady klasyków niemieckich, takich jak Goethe, oraz autorów współczesnych, jak Ernst Jünger.