Miasto służyło również jako ważny punkt tranzytowy dla pomocy zagranicznej napływającej w głąb lądu z portów na południu Chin.

Po zdobyciu Nankinu przez Japończyków większość chińskich instytucji rządowych i kwatera główna dowództwa wojskowego znajdowały się w Wuhanie, mimo że stolicę przeniesiono do Chongqingu. W ten sposób Wuhan stał się faktyczną „wojenną stolicą” Republiki Chińskiej. Chiński wysiłek wojenny skoncentrował się zatem na obronie miasta przed Japończykami. Japoński rząd i kwatera główna Chińskiej Armii Ekspedycyjnej spodziewały się upadku Wuhanu, a wraz z nim całego chińskiego oporu, „w ciągu miesiąca lub dwóch”.

Przygotowania do bitwy W grudniu 1937 roku powołano Komisję Spraw Wojskowych, której zadaniem było opracowanie planu obrony Wuhanu. Po utracie Xuzhou przerzucono około 1,1 miliona ludzi, czyli 120 dywizji Narodowej Armii Rewolucyjnej. Komisja podjęła decyzję o zorganizowaniu obrony wokół Gór Dabie, jeziora Poyang i rzeki Jangcy do odparcia ok. 200 000 Japończyków zorganizowanych w 20 dywizjach Cesarskiej Armii Japońskiej. Li Zongren i Bai Chongxi z 5 Strefy Wojennej otrzymali zadanie utrzymania północnej części Jangcy, a Chen Cheng z 9 Strefy Wojennej – obrony południa.