Anonimowa hagiografia z początku XIV wieku opisywała Edburgę jako „surową uczennicę psalmodii” i twierdziła, że „wyrażała boską chwałę poprzez śpiew hymnów”, a także podawała, że wyczerpywała swoje ciało, wypełniając nakaz zawarty w Psalmach, by modlić się siedem razy dziennie. Według Bugyis, Edburga była również „wysoce utalentowaną śpiewaczką chorałów”, które w innych wcześniejszych i współczesnych zwyczajnikach oraz księgach liturgicznych przypisywano innym kantorom i które były publikowane oraz używane w innych wspólnotach monastycznych. Osbert opowiedział historię z uczty w Winchesterze podczas wizyty jej ojca, w trakcie której nakazał jej zaśpiewać dla zgromadzonych; początkowo opierała się temu, ale zgodziła się, gdy obiecał jej nagrodę. Publiczność „była oczarowana pięknem jej śpiewu”, a Edburga zdołała uzyskać od niego dodatkowe wsparcie finansowe dla wspólnoty oraz obietnicę ukończenia budowy opactwa. Osbert twierdził, że wspólnota korzystała z daru króla jeszcze później za jego życia.