Za obronę brytyjskich posiadłości i szlaków żeglugowych na Oceanie Indyjskim odpowiadała , na której czele stał adm. James Somerville. Do końca kwietnia 1944 roku miała ona zostać wzmocniona do stanu 146 okrętów, w tym 3 pancerników, 2 lotniskowców, 14 krążowników i 24 niszczycieli. Niemniej Somerville – przy pełnym poparciu brytyjskiej admiralicji – realizował strategię defensywną, ukierunkowaną na oszczędzanie własnych sił. Pod koniec lutego 1944 roku – na wieść o przebazowaniu części japońskiej floty do Azji Południowo-Wschodniej i w obawie przed powtórzeniem niszczącego rajdu z wiosny 1942 roku – zaproponował wycofanie Eastern Fleet z Cejlonu do baz na Malediwach. Propozycja ta nie uzyskała jednak poparcia admiralicji, a Somerville wycofał się z niej na początku marca, gdy okazało się, że Japończycy nie planują poważniejszej ofensywy na Oceanie Indyjskim.
W pierwszym kwartale 1944 roku aliancka żegluga na Oceanie Indyjskim poniosła poważne straty na skutek ataków okrętów podwodnych państw Osi. W przeciągu trzech miesięcy 16 okrętów podwodnych – 7 niemieckich U-Bootów i 9 okrętów japońskich – zatopiło 30 alianckich statków o łącznym tonażu ponad 180 tys. BRT.