W pracy grupowej nowogrodzkich konserwatorów nazwano cerkiew pieryńską pierwowzorem świątyni lipeńskiej.
Dalsza historia Pierwsza wzmianka o cerkwi pochodzi z 1615 r.; wzmianka podaje że cerkiew jest pod wezwaniem Wniebowzięcia Matki Bożej, chociaż wszystkie późniejsze źródła twierdzą, że jest ona pod wezwaniem Narodzenia Matki Bożej. Informacja z 1617 r. wspomina o „zrujnowanej” świątyni bez cel mniszych i ogrodzenia, a w klasztorze miał przebywać jeden starzec o imieniu Maksim; w skarbcu miał znajdować się tylko krucyfiks i 5 ksiąg; te samo źródło podaje później że klasztor jest pusty.
Klasztor pieryński został zlikwidowany 1764 r. w wyniku , a pierwszy bardziej szczegółowy opis klasztoru i cerkwi powstał w latach 1768–1769: „[cerkiew] długa na pięć i pół sążni, z ołtarzem i kruchtą o szerokości trzech i pół sążni”.
XIX-wieczny arcybiskup Makary podaje, że cerkiew była cerkwią parafialną od 1764 do 1826 roku i że świątynia została odrestaurowana „bez zmiany jej dawnej prostej architektury” i konsekrowana w 1828 roku.
Klasztor pieryński ostatecznie stał się własnością monasteru św. Jerzego, największego monasteru Nowogrodu, źródła podają jednak różne daty tego przejęcia: 1634, 1671, 1824, lub 1826 r.