Publiczne egzekucje przeprowadza się we wszystkich większych miastach, więzieniach i obozach koncentracyjnych i służą do zastraszenia obywateli Korei Północnej poprzez pokazanie, jaka kara czeka na zdrajców narodu (według innego źródła od 1984 roku nie wykonuje się publicznych egzekucji w obozach koncentracyjnych, gdyż te spowszechniały na tyle, że więźniowie zamiast przerażenia wyrażali swój sprzeciw wobec takich praktyk). Egzekucje w obozach koncentracyjnych przeprowadzano poprzez ukamieniowanie, bicie łopatą lub młotkiem, rozsztrzelanie, rozszarpywanie przez psy.
Znawca systemu prawnego Korei Północnej Kang Koo Chin podał, że podczas brutalnych represji w latach 1958–1960 skazano na śmierć ok. 9 tys. osób. W opublikowanym przez Amnesty International raporcie ze stycznia 1997 roku w latach 1972–1990 przeprowadzono co najmniej 23 egzekucje. Liczba egzekucji wzrosła w wyniku rozkazu Kim Dzong Ila, który nakazał stosowanie tej kary za naruszenie norm społecznych, które pojawiły się podczas klęski głodu. Według Hwang Jang Yŏpa, jednego z najbliższych współpracowników Kim Ir Sena, który w 1997 roku uciekł do Korei Południowej, w 1995 roku na oczach 300 tys. ludzi stracono reżyserów i siedmiu aktorów za stworzenie niemoralnego filmu.