Opór części francuskiej armii wobec władzy Pétaina i rozejmu z Niemcami rozpoczął się jeszcze przed jego podpisaniem, wraz z apelem Charles’a de Gaulle’a z 18 czerwca. W rezultacie w Londynie utworzono de facto francuski rząd na uchodźstwie, opozycyjny wobec Pétaina, zwany Wolną Francją.
Negocjacje francusko-japońskie thumb|Gen. Tominaga, adm. Decoux i gen. Nishihara podczas negocjacji 19 czerwca Japonia wykorzystała klęskę Francji w Europie i zbliżający się rozejm, aby przedstawić gubernatorowi generalnemu Indochin, Georges’owi Catroux, prośbę, a właściwie ultimatum, domagając się zamknięcia wszystkich szlaków zaopatrzeniowych do Chin i przyjęcia 40-osobowej japońskiej grupy inspekcyjnej pod dowództwem gen. Issaku Nishihary. Amerykanie poznali prawdziwą naturę japońskiej „prośby” dzięki przechwyconym wiadomościom, w których Japończycy poinformowali o tym swoich niemieckich sojuszników. Catroux początkowo odpowiedział, ostrzegając Japończyków, że ich bliżej nieokreślone „inne środki” będą naruszeniem suwerenności Francji nad kolonią. Nie chciał się zgodzić na obecność Japończyków, ale w obliczu doniesień wywiadu o wkraczaniu japońskich jednostek na pozycje zagrażające bezpieczeństwu kolonii, rząd francuski nie był przygotowany na długotrwałą obronę Indochin. Dlatego Catroux spełnił japońskie ultimatum 20 czerwca.