W 1865 Rapacka oddała dobra w Brańszczyku w dzierżawę Adolfowi Rudzkiemu, który kupił je w 1897 lub w 1879, zobowiązując się do wystawienia, na pamiątkę dawnej właścicielki, 3 krzyży przy drogach wjazdowych do Brańszczyka. Miały strzec wsi od zła i kataklizmów. Powstały około 1880.
Rudzki rozwinął majątek. Za jego czasów w Brańszczyku działały: gorzelnia (zniszczona w czasie I wojny światowej przez wojska rosyjskie, w czasie powstania styczniowego przemieniona na szpital polowy), młyny i cegielnia, co zapewniało zatrudnienie lokalnej ludności. W 1887 majątek liczył 1380 mórg (772,8 ha), a w 40 folwarcznych domach mieszkało 245 osób. Po śmierci Rudzkiego (1899) majątek zaczął podupadać z powodu niegospodarności jego potomków, m.in. syna Adolfa Władysława, co doprowadziło do stopniowej wyprzedaży ziemi, domów, łąk i lasów. Przed śmiercią Adolf Władysław Rudzki sprzedał majątek córce Leonii.