Po wygaśnięciu monopolu Conrade’ów w 1633 w Nevers zaczęły powstawać nowe manufaktury, takie jak Ostrich i Ecce Homo. Niemniej przez kolejne osiemnaście lat Conrade nadal cieszyli się uprzywilejowaną pozycją na królewskim dworze. W 1634 Antoine Conrade, syn Dominique’a, uzyskał tytuł faïencier de la maison du roi (ceramik królewski), który w 1648 przeszedł z kolei na jego syna, również Dominique’a. Jednak w 1651 to Jean Valhean uzyskał dla siebie nowy tytul le faïencier du roi.
thumb|Talerz z herbem rodu i postaciami z L’Astrée Honoré d’Urfé, połowa XVII w. Metropolitan Museum of Art Chociaż w tym wczesnym okresie wyprodukowano wiele wysokiej jakości ceramiki, to według zgodnej opinii dopiero w połowie XVII w. Nevers uzyskało własną, odrębną tożsamość, tworząc dzieła, które miały dużo bardziej czysto francuski posmak. Już na początku XVII w. w Nevers pojawiły się chińskie kształty waz, które antycypowały zapożyczenia ze źródeł orientalnych, do jakich pod koniec stulecia doszło w Holandii (zobacz Fajanse z Delftu). Nieco później zaczęto stosować niebiesko-białe chinoiserie oparte na chińskiej ceramice okresu przejściowego (1620-1644). Po 1633 w nowych manufakturach wprowadzono charakterystyczne barwy: głęboki błękit zwany bleu persan i musztardową żółć.