Wśród najważniejszych stanowisk, które badał wykopaliskowo, były: Bożejewice 8, kompleks Kruszy Zamkowej 3, kompleks Opatowice-Wzgórze Prokopiaka oraz „odcinek włocławski” gazociągu tranzytowego.

Jego prace naukowe zmieniły nie tylko merytoryczne ustalenia w archeologii, ale zapoczątkowały nowy nurt w rozumieniu prahistorii pogranicza Europy Środkowej i Wschodniej.

Projekty badawcze krajowe Kośko był współorganizatorem Zespołu Badań Kujaw UAM oraz Fundacji Ochrony Dziedzictwa Kulturowego Społeczeństw Kujaw. Członkiem Komitetów Redakcyjnych serii prac naukowych: „Materiały do syntezy pradziejów Kujaw”, „Studia i Materiały do Dziejów Kujaw - Niżu Polski” oraz „Źródła do studiów nad prahistorią Kujaw”. Był współautorem syntez „Historia pierwotna społeczeństw Kujaw” (1982) i „Kujawy w pradziejach i starożytności” (2002) wraz z A. Cofta-Broniewską.