Na Boże Narodzenie 1949 został zwolniony do NRD i osiadł w Berlinie Wschodnim. W latach 1950–1958 był etatowym pracownikiem Narodowo-Demokratyczna Partii Niemiec (NDPD; od 1952 członek władz partii), pełniąc m.in. funkcję osobistego referenta gen. Vincenza Müllera; jednocześnie był członkiem władz (od 1953). W latach 1954–1959 figurował jako nieoficjalny współpracownik Stasi o kryptonimie „Salomon”, z czego został zwolniony z powodu braku zaangażowania.

Jako pisarz debiutował w 1942 w Hamburgu; po 1958 pracował jako wolny twórca, mieszkając w Märkisch Buchholz i w Berlinie. Wczesne uznanie przyniosły mu opowiadania wojenne; nowela „Kameraden” została w 1957 sfilmowana przez DEFA. W 1962 ukazał się cykl „”, będący rozrachunkiem z doświadczeniami lat 1930/31–1949 i mechanizmami ideologii oraz tworzenia obrazów wroga.

Choć w latach 60. publicznie bronił budowy Muru Berlińskiego, z biegiem czasu – w kontekście realiów „realnego socjalizmu” i doświadczeń Praskiej Wiosny – przyjmował coraz bardziej krytyczną postawę. Przełom osobisty i artystyczny odnotował w dzienniku „Zweiundzwanzig Tage oder Die Hälfte des Lebens” (1973), nazywanym przez autora jego „właściwym wejściem do literatury”;