Dandolo wyjechał do Lugano, by schronić się w pobliskiej Vezii w domu rodziny Morosini, będącym miejscem schronienia dla wielu włoskich emigrantów politycznych. Kilka tygodni później przeszedł do Piemontu, by ponownie wstąpić do batalionu Manary. Przy tej okazji awansował na stopień chorążego, stanowisko wcześniej zajmowane przez brata Emilia. Batalion został zreorganizowany i otrzymał nazwę VI Bersaglieri. Dandolo przebywał z jednostką przez wiele miesięcy podczas ćwiczeń i szkolenia w pobliżu Aleksandrii, a następnie został skierowany nad Ticino podczas krótkiej kampanii marcowej 1849 roku w składzie dywizji lombardzkiej dowodzonej przez generała Ramorino.
Obrona Republiki Rzymskiej Po klęsce pod Novarą (23 marca 1849) Dandolo podzielił los generała Manary, który wobec rozwiązania dywizji postanowił przenieść swój batalion do Państwa Kościelnego. Batalion wylądował w Porto d'Anzio 27 kwietnia 1849 roku i wszedł do Rzymu 29 kwietnia. Jako dowódca 2. kompanii w wojsku Republiki Rzymskiej od 30 kwietnia 1849 roku uczestniczył w kampanii obronnej miasta przeciwko siłom francuskim, austriackim i neapolitańskim.