Od lat 80. XX wieku przedsiębiorstwa komunikacyjne zaczęły zamawiać trolejbusy z agregatami pomocniczymi (APU) – małymi silnikami Diesla lub bateriami – w celu omijania zatorów na trasie lub pokonywania krótkich odcinków bez sieci trakcyjnej. Do ważnych użytkowników należały Muni w San Francisco, TransLink w Vancouver oraz Pekin. Tego typu pojazdy generalnie nie są uważane za duobusy, ale stanowią prekursorów technologii IMC.
Przejście na technologię IMC Wraz z rozwojem technologii akumulatorów (w szczególności litowo-jonowych) w ostatnich latach, nacisk przeniósł się z agregatów spalinowych na w pełni elektryczną autonomię. W Szanghaju w 2006 roku rozpoczęto eksperymenty z autobusami z „superkondensatorami”, które ładowały się na przystankach. W latach 2010. w Europie Środkowej zainicjowano projekt „TROLLEY”, mający na celu promowanie zrównoważonych strategii trolejbusowych, co doprowadziło do szerokiego rozpowszechnienia ładowania w ruchu w celu wydłużania linii bez budowy dodatkowej sieci trakcyjnej.