W 1913 aresztowany podczas transportu organu polskich anarchosyndykalistów „Sprawa Robotnicza” i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Po wybuchu I wojny światowej osadzony w więzieniu mokotowskim, a następnie deportowany do więzienia w Orle. W 1916 skazany na osiedlenie na Syberii Wschodniej i zesłany do Obussy w guberni irkuckiej. Następnie zbiegł do Bałaganska i do Małyszewki, gdzie podjął pracę szewca. W styczniu 1917 zamieszkał w Tomsku, gdzie po rewolucji lutowej założył związek szewców oraz Polską Organizację Socjalistyczną, której przewodził i którą przyłączył do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji, zostając jej członkiem ze stażem od 1884. Po dojściu do władzy bolszewików zaangażował się w działalność Czerwonej Gwardii. W listopadzie 1918 aresztowany przez wojska admirała Aleksandra Kołczaka, następnie zaś wyzwolony przez oddziały Armii Czerwonej.

Następnie działał wśród polskiej ludności w guberni tomskiej, był także instruktorem Wydziału Oświaty w Barnaule i Bijsku. Od 1920 był kasjerem w Tomskim Gubernialnym Komitecie Komunistycznej Partii oraz przewodniczącym Sekcji Polskiej Komitecie Komunistycznej Partii. Ponadto współpracował z Józefem Unszlichtem w Wydziale Specjalnym Frontu Zachodniego.