Przez cały okres działania pisma, borykało się ono z problemami finansowymi, które, obok represji politycznych związanych z cenzurą, były podstawową przyczyną jego zamknięcia w 1861. Pismo nie było dostosowane do sprzedaży w zaborach rosyjskim i austriackim, gdzie funkcjonowała ostrzejsza niż w Prusach cenzura prewencyjna, wymagająca akceptacji treści przez cenzora. Próby rozszerzenia dystrybucji na te zabory w latach 1856–1857 zakończyły się niepowodzeniem.
Redakcja pisma Redaktorami pisma byli Bojanowski (administrujący majątkiem brata w Grabonogu) i Stanisław Egbert Koźmian (mieszkający w swoim majątku w Przylepkach). Praca redakcyjna prowadzona była w korespondencji między tymi majątkami. W latach 1854–1855 korekty numerów dokonał Walerian Naganowski w Poznaniu. Redaktorzy i autorzy nie pobierali opłat za pracę. Opłacani byli jedynie wydawcy i księgarze. Nakład wynosił od 750 (I tom) do 500 egzemplarzy (tomy II–VI).