Jarosław Iwaszkiewicz pisał o Taranteli Chopina, że jest to:taniec włoski inspirowany nie tyle przez podróż na południe, ile przez muzykę włoską słyszaną w Paryżu. Efektowna sztuka estradowa posiada ciekawe muzycznie epizody. Zdaniem Zdzisława Jachimeckiego można przypuszczać, że Chopin uległ włoskiej tradycji ludowej o pochodzeniu tarantelli [...]. Kompozycja jego ma w sobie coś opętańczego, niesamowitego, w swoim uporze kręcenia w kółko jednych i tych samych motywów i to przeważnie w bliskich sobie strefach barwnych. Konstrukcja jej jest dowodem silnej, świadomej celu woli artystycznej. Jest to utwór na wskroś nowoczesny, wolny zupełnie od czynników romantyzmu. Według Józefa Michała Chomińskiego utwór, mimo że pochodzi z najbardziej płodnego i artystycznie najwartościowszego okresu twórczości, nie jest dziełem udanym. [...] Nie bez racji Tarantela rzadko ukazuje się w repertuarze pianistów. O jej publikacji zdecydowała niewątpliwie umowa z wydawcami. Stąd otrzymała odpowiedni numer.