Już w październiku 1956 roku Syria zamówiła w ZSRR 60 MiG-17F i 20 przechwytujących MiG-17PF wyposażonych w radar, które dostarczono w 1957 roku, zastępując nimi Meteory. Początkowo latali nimi egipscy piloci. Zamówiono też 12 bombowców odrzutowych Ił-28 i cztery rozpoznawcze Ił-28R. W 1958 roku Syria z Egiptem utworzyły Zjednoczoną Republikę Arabską, ale jej rozpad w 1961 roku i popsucie się stosunków między oboma krajami spowodowały, że Egipt zatrzymał wszystkie syryjskie MiGi-17PF i bombowce Ił-28, które znalazły się na jego terytorium, natomiast Syrii pozostało ok. 50 własnych lub egipskich MiG-17F i MiG-15bis. Od 1963 roku na uzbrojenie zaczęły wchodzić radzieckie ponaddźwiękowe myśliwce uzbrojone w pociski rakietowe MiG-21F-13 i następnie MiG-21FL. Niewysoką zdolność bojową lotnictwa osłabiały jednak polityczne niepokoje i wojskowe zamachy stanu w kraju, wiążące się z aresztowaniami. 18 lipca 1963 roku cztery MiGi-17F wzięły udział w zwalczaniu nieudanego wojskowego zamachu stanu przeciw partii Baas, ostrzeliwując kwaterę główną sił zbrojnych w Damaszku. Dowódcą sił lotniczych został wówczas pilot Hafiz al-Asad, późniejszy dyktator państwa. Podobna sytuacja z użyciem MiG-17 do zwalczania puczu wojskowego miała ponownie miejsce we wrześniu 1966 roku.