Tu i ówdzie moduluje się w nim więcej, niż potrzeba dla efektu całości. Charakter tego Mazurka zbliża się do swobodnej fantazji. Zdaniem Jamesa Hunekera Mazurek H-dur jest artystycznie oszlifowany od samego początku, z kolei trzeci Mazurek mimo swej względnej długości, nie sprawia wrażenia skończonego dzieła. Z wyjątkiem krótkiej przerwy w H-dur wgląda, jakby był skomponowany wyłącznie głową [...].
widział w mazurkach Chopina, szczególnie we wczesnych opusach, ale również h-moll op. 33 nr 4 oraz C-dur op. 56 nr 2, odbicie porządku wiejskiej zabawy tanecznej. Drugi z tych mazurków nazwał „arcydziełem stylu ludowego”. Władimir Stasow w pracy Sztuka XIX wieku opublikowanej w 1901 w numerze specjalnym czasopisma „” opisał mazurki C-dur op. 24 nr 2 i op. 56 nr 2 jako przedstawiające pełne wdzięku obrazki z życia ludu wiejskiego w Polsce.