Dostał się do niemieckiej niewoli i do października 1918 przebywał w obozie w Parchim w Meklemburgii.
Po zwolnieniu z niewoli wrócił do kraju i wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział do 4 pułku piechoty Legionów, z którego później został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowiskach: adiutanta pułku, dowódcy kompanii i dowódcy plutonu artylerii piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 822. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 15 sierpnia 1924 i 345,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 15 lipca do 15 września odbył dwumiesięczną praktykę, a od 15 października do 15 grudnia 1931 ukończył kurs próbny przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 4 stycznia 1932 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1931/33. Z dniem 1 października 1933, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko I oficera sztabu.